|
Aanslag Apeldoorn 30 april 2009 |
|
Sterre & Co |
|
Ouders vertellen wat zij bij hun kinderen tegenkomen |
|
Ervaringsverhalen ouders |
|
Hieronder volgen ervaringsverhalen van verschillende ouders die ook met hun kinderen getuige waren van het ongeluk op Koninginnedag. Voor iedereen die er behoefte aan heeft dit te lezen, misschien (h)erkenning te vinden of een stukje steun. Het is soms moeilijk uit te leggen wat het met je doet om getuige te zijn geweest aan anderen die er niet bij hebben gestaan. Ook ervaart ieder op zijn eigen manier impact van deze ervaring.
Er zijn mensen die dierbaren verloren hebben; velen zijn getuige geweest van de auto die door de menigte reed, de mensen die aangereden zijn en op de grond lagen, de crash op de Naald, de paniek/ontzetting/afschuw/doodsangst/verbijstering/verdriet/boosheid/machteloosheid die door de menigte golfde. In die paar seconden gebeurde er heel veel. Op ieders netvlies staan beelden, geluiden, gedachten en associaties. Sommige mensen geven aan weinig tot niets meer te merken van wat ze meegemaakt hebben; anderen daarentegen geven aan er nog veel aan herinnerd te worden of er mee bezig te zijn. Ook zijn er mensen die niet kunnen functioneren zoals ze anders doen. Laten we naar elkaar luisteren, en steunen waar kan, en ieders ervaring respecteren.
Als je je verhaal ook wilt delen zodat anderen het kunnen lezen, of om even van je af te schrijven, mail naar sterre.co@upcmail.nl. Waardevol voor degenen die hier ook mee te maken hebben met hun kinderen.
Reacties van ouders eind 2009/begin 2010 “Koninginnedag 2009 hoort vanaf dat het gebeurde bij ons leven. Dat heb ik mijn zoontje ook uitgelegd. Verwerking van iets ingrijpends heeft tijd nodig en komt ineens op momentjes omhoog. Steeds meer tijd ertussen dat je eraan denkt of ineens verdrietig bent. Ondanks de heftige dingen die we hebben gezien en meegemaakt gaan we toch dit jaar net als anders weer Koninginnedag vieren. We laten dit unieke feest ons niet afnemen door deze eenmansactie vorig jaar. Al zal het dit jaar denk ik ook echt even slikken zijn op sommige momenten.” Moeder van zoon (8 jaar)
“We proberen goed op de kinderen af te stemmen met wat zij willen. Ik denk dit jaar een kleine rommelmarkt en bekende mensen tegenkomen, zoals we tot vorig jaar ook eigenlijk altijd deden.” Vader van 2 kinderen (7 en 9 jaar)
“Na 8 maanden nu eindelijk geen wekelijkse nachtmerries meer. Ook alleen naar boven durven gaan en weer zelf overdag alleen boven spullen durven ophalen zonder dat wij steeds mee moeten gaan en zonder die heftige angst.” Vader van 2 dochters (8 jaar)
“Het is mede door het ongeluk op Koninginnedag een intens jaar voor ons allen geweest. Veel lagen in een ingrijpende ervaring. Emotionele en ontroerende momenten. De kinderen doen wijze uitspraken en zijn op hun manier aan het onderzoeken en ervaren hoe de wereld in elkaar kan steken. Wat ze hebben gezien en ervaren op Koninginnedag raakt diep in hun kern en veiligheidsgevoel en zorgt voor een uitdaging weer zelf het vertrouwen te vinden. Te verbinden met je eigen kern; te ontdekken wie je bent en wat je allemaal ervaart aan emoties.
Heel vaak vertellen we eigenlijk niet aan degene om wie het gaat wat we zelf echt denken, voelen of nodig hebben, maar oordelen kunnen we (stiekum) heel goed over het handelen van de ander. Echt luisteren naar wat een ander vertelt of laat zien en er niet overheen praten of denken te weten wat de ander moet doen/heeft gedaan is oefenen. We kunnen ons oordeel onderzoeken en kijken of je je kinderen kunt voorleven hoe je kunt luisteren naar een ander zonder invullen en oordelen; door zelf te groeien. Veel kinderen raken vaak in verwarring doordat mensen iets anders zeggen dan dat ze werkelijk van binnen voelen of doen.
Deze Koninginnedag vinden onze oudste 2 dochters best spannend; beetje bang dat er iets naars gaat gebeuren en tegelijkertijd hebben ze zin in leuke dingen doen die dag. We steken ‘s morgens een kaars op voor degenen die overleden zijn, verdriet hebben, boosheid voelen, bang zijn en moeilijke momenten hebben deze dag; en wensen ook een mooie dag want Koninginnedag is een moment in Nederland dat er verbinding is tussen veel mensen.”
Anke Donicie, mama van 4 kinderen (2,3 en tweeling van 9 jaar)
Reacties van ouders vanaf 30 april eind 2009: “Wat me raakt zijn de momenten nu nog 4 weken na de aanslag dat ik in de ogen van onze kinderen die angst zie. Op sommige momenten met slapen gaan zijn ze ineens zo bang.” Vader van 2 dochters (6 en 8 jaar)
“Op de meeste momenten is het net of ons gezinsleven weer gewoon verder gaat als eerst; alsof je je niet kan voorstellen dat het gebeurd is, maar toch ergens merk ik aan onszelf en aan de kinderen dat er iets anders is. Een soort gevoel diep van binnen wat niet echt prettig is.” Moeder van 1 zoon en 1 dochter (10 en 13 jaar)
“Ons zoontje (2,5) speelde eerder altijd lang in de tuin; hij durft niet meer alleen buiten te spelen en vraagt of er geen auto in de tuin komt. Hij wil alleen nog samen met 1 van ons naar buiten toe.” Ouders van zoontje (2,5 jaar)
“Soms komen er ineens weer diepe vragen over wat er gebeurd is. Dan merk je dat ze er toch nog weleens mee bezig zijn.” Ouders van 2 zoons (11 en 13 jaar)
“Onze dochter plast af en toe weer in bed sinds Koninginnedag en is ineens heel verdrietig over haar dode poes.” Ouders van dochter (7jaar)
“Onze oudste dochter droomt ‘s nachts en wordt met hartkloppingen wakker; ze droomt regelmatig over de dader of dat één van ons doodgereden wordt. Ook gaat inslapen moeilijker; ze blijft aandacht vragen door steeds uit bed te komen met vragen, dat ze weer moet plassen of dat ze zegt bang te zijn en niet te kunnen slapen. Ze slaapt nog steeds bij ons in bed.” Moeder van dochter (8 jaar)
”Onze kinderen zijn ineens veel met vragen bezig over doodgaan en God; ze hebben veel verschillende vragen. Ook over waarom deze man dit toch heeft gedaan? ‘t Is moeilijk te begrijpen voor hun; we horen dezelfde vragen keer op keer; af en toe raak ik er geïrriteerd van omdat het wéér dezelfde vraag is en ik met andere dingen bezig ben.” Moeder van 2 zoons (5 en 7 jaar)
“Politie-auto’s, ambulances en brandweerwagens; de hele dag praat onze kleine man erover en doet hij sirenes na. Hij herhaalt het steeds.” Vader van zoon (3 jaar)
“Onze kinderen hebben meer ruzie samen en luisteren slechter. We moeten dingen vaak herhalen en dan nog luisteren ze gewoon niet. Als 1 van ons dan mopperig wordt wordt 1 van de kinderen vaak ineens boos of dwars. Lastig om dan niet steeds boos terug te doen; dan heb ik er gewoon even genoeg van. Ik begrijp het dat ze niet lekker in hun vel zitten soms, maar dit vind ik niet leuk.” Moeder van 2 dochters (6 en 8 jaar)
“Ruim 4 weken na de aanslag: “Mama, waarom zijn de mensen zo ver van het hek op de straat gaan liggen? Papa en mama, gaan jullie niet weg? Ik wil dat je boven blijft, ik denk steeds dat hij hier is (de bestuurder van de auto). Ik hoor steeds geluiden en dan krijg ik er buikpijn van. Ik ben bang dat ik de dader ben. Ik ga nooit meer Koninginnedag vieren. Ik denk dat er volgend jaar weer iets gebeurt; mannen met pistolen. Jullie kunnen me in de auto zetten volgend jaar maar ik vecht me er gewoon uit. Ik ga echt niet mee! “ Meisje (9 jaar)
“Ik heb me als ouder machteloos gevoeld. Ook al weet je dat je niets had kunnen voorkomen; toch is het heel diep van binnen toch net alsof ik heb gefaald als ouder; ik had m’n kinderen hiertegen moeten beschermen.” Vader van 3 kinderen (2,4 en 6 jaar)
“Ruim 8 weken na de aanslag: “Onze kinderen zijn ineens angstig van onweer; kan dat ze schrikken na de klappen in Apeldoorn van deze harde geluiden. Verder af en toe ineens nog vragen over het gebeurde. Onze oudste dochters slapen weer in hun eigen bed; wel ong. eens per week nog nachtmerrie/droom over auto’ die mensen omrijdt of over een man die ze achtervolgt of ons wil doden. Alleen naar boven gaan is nog spannend; en buiten schrikken ze van boze mensen op straat. Gebeurtenissen in de wereld die ze horen waarin de 1 expres de ander iets aandoet vinden ze eng. Op ander momenten zie je ze groeien van het vertrouwen dat in henzelf zit. Ze hebben ook gezien dat in Apeldoorn na het ongeluk veel mensen heel goed voor elkaar gingen zorgen en iedereen gelijk was. Zo kunnen we de wereld ook maken; dat we naar elkaar luisteren en niet oordelen over een ander. Als je je openstelt voor een ander en je uit met wat je denkt en voelt hoef je niet alleen te staan. Maken we de wereld mooi en leef je met gebeurtenissen die gebeuren (met soms gevoelens van verdriet, angst, boosheid, blijheid) of ga je in angst, sarcasme en negatieve blik of zwaarmoedigheid en durf je niet echt te leven? Ik hoop dat we onze kinderen kunnen voorleven dat je je kunt ontwikkelen in je leven door te leven met wat er is aan gevoel (angst, verdriet, boosheid, en blijheid) en liefde, respect en compassie kunt voelen voor alles wat leeft; ook na ingrijpende ervaringen.” Anke Donicie, moeder van 4 kinderen (1, 2 en 8 jaar)
Als je ook getuige bent geweest en je verhaal ook wilt delen zodat anderen het kunnen lezen en er wat aan kunnen hebben, of om even van je af te schrijven, mail naar sterre.co@upcmail.nl |
|
Bezoekadres: Parkstraat 29 in Arnhem (op afspraak) Tel: 06– 24 24 27 33
www.kindertherapie-gezinscoaching.nl
Lid NFG-VPMW |
|
Copyright Sterre & Co 2008 |